Page 113 - ANAESTHESIA_ABSTRACT_BOOK
P. 113

    e-Posters
SESSION 1
       P13
         ΑΙΜΟΣΤΑΤΙΚΗ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΣΗ ΣΕ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΝΙΟΥΣΑΣ ΑΟΡΤΗΣ. ΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕΙΡΑΣ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ.
Δημήτρης Μπλιάμπλιας1, Μαρία Τσιότσιου2, Γεώργιος Αναγνώστου2, Δημήτριος Πίνας2, Πολυξένη Ζωγραφίδου2, Αθανάσιος Μητσοκάπας2, Σωτήριος Τσακιλιώτης3
Αναισθησιολογικό Τμήμα. Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Παπαγεωργίου». 1 Επιμελητής
2 Ειδικευόμενος
3 Διευθυντής
     Εισαγωγή: Ο διαχωρισμός της ανιούσα αορτής είναι μια υπερ-επείγουσα νοσολογική κατάσταση που απαιτεί άμεση χειρουργική θεραπεία. Σύμπλοκες διαταραχές της αιμόστασης είναι συνήθεις και σε αυτό συμμετέχουν ο παρατεταμένος χρόνος εξωσωματικής κυκλοφορίας, η χρήση ολικής υποθερμικής κυκλοφορικής παύσης, η απώλεια αίματος, ο πλήρης ηπαρινισμός του ασθενή, οι εκτεταμένες χειρουργικές επιφάνειες. Αυτά τα αιμοστατικά ελλείματα συχνά περιπλέκουν την κλινική πορεία του ασθενή, συχνά οδηγώντας σε επανεπέμβαση για την διερεύνηση μετεγχειρητικής αιμορραγίας, χωρίς να ανευρίσκετε σαφής ανατομική εστία συχνά.
Υλικό και μέθοδος: Παρουσιάζεται η κλινική πορεία τεσσάρων ασθενών, εστιάζοντας στα αποτελέσματα παρακολούθησης θρομβοελαστομετρίας και στην αιμοστατική θεραπεία που εφαρμόστηκε, χρησιμοποιώντας κατά κύριο λόγο συμπυκνώματα παραγόντων πήξης.
Αποτελέσματα: Τέσσερις άνδρες ασθενείς στα μέσα της πέμπτης δεκαετίας της ζωής τους, υποβλήθηκαν σε χειρουργική αποκατάσταση διαχωρισμού της ανιούσας αορτής με άλλοτε άλλο βαθμό ανεπάρκειας αορτικής βαλβίδας. Ένας από αυτούς έλαβε ευθύ μόσχευμα, δύο υποβλήθηκαν σε ανακατασκευή ανιούσας αορτής και αορτικού τόξου και ένας υποβλήθηκε σε επέμβαση κατά Bentall με μεταλλική αορτική βαλβίδα. Σε τρεις από τις επεμβάσεις χρησιμοποιήθηκε βαθιά κυκλοφορική υποθερμική παύση (Deep Circulatory Hypothermic Arrest-DCHA). Η μέση διάρκεια αποκλεισμού της αορτής ήταν 84 λεπτά, η μέση διάρκεια της καρδιοπνευμονικής παράκαμψης ήταν 204 λεπτά, η μέση διάρκεια DCHA ήταν 50 λεπτά. Ορθόδρομη αιμάτωση του εγκεφάλου χρησιμοποιήθηκε σε δυο από αυτές. Η μέση πτώση αιμοσφαιρίνης ήταν 2,75 mg/dl κατά την καρδιοπνευμονική παράκαμψη. Η πιο συχνή αιμοστατική διαταραχή ήταν η υποινωδογοναιμία με χαμηλότερη τιμή A5 FIBTEM 4 mm. Μετά τη διόρθωση του ελλείμματος ινωδογόνου, το δεύτερο πιο συχνό έλλειμμα ήταν η παράταση του χρόνου πήξης στο EXTEM, το οποίο διορθώθηκε με τη χρήση συμπυκνώματος παραγόντων προθρομβίνης. Η ανάγκη για μετάγγιση αιμοπεταλίων ήταν επιτακτική σε έναν ασθενή που έλαβε αρχικά δόση φόρτωσης κλοπιδογρέλης, στα πλαίσια αντιμετώπισης οξέος στεφανιαίου συνδρόμου προτού όμως γίνουν γνωστά τα αποτελέσματα από την CT θώρακα στην οποία είχε υποβληθεί και σε ακόμα ένα με επιπλοκές κατά την διάρκεια της εξωσωματικής γεγονός που παράτεινε τον χρόνο της. Συνολικά, εικοσιένα γραμμάρια ινωδογόνου (5,25 γραμμάρια/ασθενή), οχτώ χιλιάδες διεθνείς μονάδες παραγόντων συμπυκνώματος προθρομβίνης (2000 IU/ασθενής), τρεις μονάδες συμπυκνωμένα ερυθρά κυττάρων (0,75/ ασθενή), δέκα μονάδες αιμοπεταλίων (2,25/ασθενή).
Συζήτηση: H στόχο-κατευθυνόμενη θεραπεία με ROTEM εξελίσσεται ραγδαία την τελευταία δεκαπενταετία. Προκάλεσε επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο γίνονται αντιληπτές και αντιμετωπίζονται άμεσα οι περιεγχειρητικές αιμοστατικές διαταραχές σε απαιτητικές κλινικές καταστάσεις όπως ασθενείς με πολλαπλά τραύματα, πολύπλοκες καρδιοχειρουργικές επεμβάσεις, αιμορραγία μετά τον τοκετό και άλλες. Ο περιορισμός της έκθεσης του ασθενούς στο αλλογενές αίμα και στα προϊόντα του, μειώνει τους κινδύνους που σχετίζονται με τις μεταγγίσεις και συμβάλλει σε μια πορεία ασθένειας με λιγότερες επιπλοκές.
 113
   





















































































   111   112   113   114   115