Page 165 - ANAESTHESIA_ABSTRACT_BOOK
P. 165

    e-Posters
SESSION 3
       P65
         ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΔΕΞΜΕΔΕΤΟΜΙΔΙΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΣΕ ΑΣΘΕΝΗ ΜΕ ΧΝΑ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΟΥ ΒΑΘΜΟΥ ΙΣΧΑΙΜΙΚΗ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΠΑΘΕΙΑ
Κωνσταντίνος Σπανόπουλος1, Γεώργιος Αναγνώστου1, Δέσποινα Γόγαλη1, Οφιλία Παπαγιαννοπούλου1, Μαρία Τσιότσιου1, Πολυξένη Ζωγραφίδου1, Δημήτρης Πίνας1, Γεωργία Γρένδα1, Ιωάννης Κουσίδης1, Ιουλία Γρηγορίου1, Γκουτζιομήτρου Ευαγγελία1
1 Γ.Ν.Θεσσαλονίκης «Παπαγεωργίου».
    Σκοπός: Σε αυτή την παρουσίαση ενδιαφέροντος περιστατικού περιγράφουμε τα αποτελέσματα από την ενδοφλέβια (iv) στάγδην χορήγηση Δεξμεδετομιδίνης για καταστολή σε έναν ασθενή με βαριά ισχαιμική μυοκαρδιοπάθεια (EF=20%) και τελικού σταδίου ΧΝΑ. Η χορήγηση καταστολής κρίθηκε απαραίτητη διότι ο ασθενής μας έπρεπε να υποβληθεί σε επέμβαση για τη δημιουργία αυτόλογης αρτηριο- φλεβικής επικοινωνίας (Fistula), έτσι ώστε στη συνέχεια αυτός να τεθεί σε τακτικό εβδομαδιαίο πρόγραμμα αιμοκάθαρση.
Παρουσίαση περιστατικού: Ο ασθενής μας ηλικίας 58 ετών παρά το γνωστό ιστορικό ΣΝ ουδέποτε υποβλήθηκε σε κάποια θεραπευτική παρέμβαση (PCI) ενώ δεν ελάμβανε ούτε αντιαιμοπεταλιακή αγωγή. Προεγχειρητικά υποβλήθηκε σε διοισοφάγειο υπερηχογράφημα καρδιάς (TEE) που ανέδειξε μια σοβαρά διατεταμένη αριστερή κοιλία με διάχυτη υποκινησία των καρδιακών τοιχωμάτων (EF-20%), μία εκφυλιστικής αιτιολογίας στένωση της αορτικής βαλβίδας (AVA 1,5cm2) και λειτουργικές ανεπάρκειες της μιτροειδούς και της τριγλώχινας λόγω των διατεταμένων καρδιακών κοιλοτήτων. Προ της επέμβασης ο ασθενής μας ετέθη σε monitoring το οποίο περιελάμβανε ΗΚΓ, παλμική οξυμετρία (SpO2), έμμεση μέτρηση της αρτηριακής πίεσης (ΑΠ) ανά 3min και μια συνεχή καταγραφή της εγκεφαλικής οξυμετρίας (INVOS) και του διφασματικού δείκτη (BIS). Στη συνέχεια έλαβε iv 0,1mg φεντανύλη και ακολούθως μια δόση εφόδου δεξμεδετομιδίνης 0,7μg/kg, η οποία χορηγήθηκε iv στάγδην μέσα σε χρονικό διάστημα 10min. Στη συνέχεια έλαβε σε συνεχή στάγδην iv έγχυση δεξμεδετομιδίνη σε ρυθμό χορήγησης 0,7μg/kg/h, για τη διατήρηση της καταστολής. Τα επίπεδα της καταστολής αξιολογούνταν ανά 10min με την κλίμακα διέγερσης-καταστολής του Richmond (RASS) η οποία κυμάνθηκε από -1 έως -3, δηλαδή ο ασθενής μας ήταν νωθρός ή σε μέτρια καταστολή κατά την οποία όμως ανταποκρίνονταν στα λεκτικά ερεθίσματα. Η χαμηλότερη τιμή του BIS που καταγράφηκε κατά τη διάρκεια της καταστολής του ήταν 79, ενώ η χαμηλότερη τιμή της ΑΠ περιεπεμβατικά ήταν 115/59 (η πρώτη καταμέτρηση της ΑΠ κατά την είσοδο του ασθενούς στο χειρουργείο ήταν 167/89).
Συμπεράσματα: Παρά το γεγονός ότι η Δεξμεδετομιδίνη ενίοτε προκαλεί παρενέργειες όπως υπόταση, υπέρταση κυρίως όμως βραδυκαρδία, η χρήση της σε αυτή την περίπτωση συνοδεύτηκε από μια εντυπωσιακή αιμοδυναμική σταθερότητα, προσφέροντάς παράλληλα στον ασθενή μας τα επιθυμητά επίπεδα καταστολής για την ολοκλήρωση της επέμβασης στην οποία υποβλήθηκε.
 165
   
























































































   163   164   165   166   167