Page 17 - ANAESTHESIA_ABSTRACT_BOOK
P. 17

    ΠΕΡΙΛΉΨΕΙΣ ΟΜΙΛΙΏΝ
ΣΥΝΕΔΡΙΑ 4
ΕΝΤΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ (ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΑΕΙΒΕ)
Η διαχείριση χορήγησης υγρών στους βαρέως πάσχοντες ασθενείς της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) αποτελεί ιδιαίτερο και δύσκολο ζήτημα και συγχρόνως αποτελεί πεδίο επιστημονικών αντιπαραθέσεων και διαφωνιών. Ο εντατικολόγος καθημερινά καλείται να απαντήσει στο ερώτημα «Πόσα Υγρά» πρέπει να χορηγήσει στον ασθενή. Δεν υπάρχει γενικός κανόνας που να εφαρμόζεται σ ́όλους τους ασθενείς. Ο κάθε ασθενής είναι μοναδικός και έχει διαφορετικές απαιτήσεις σε υγρά.
Η ιστορία της χορήγησης υγρών στους ασθενείς ξεκίνησε στις αρχές του 19ο αιώνα, στην επιδημία χολέρας στο Λονδίνο με το πρώτο αλκαλικό αλατούχο διάλυμα που κατασκευάστηκε από μία ομάδα τριών ιατρών. Στην συνέχεια το διάλυμα αυτό τροποποιήθηκε και εμπλουτίστηκε στην πορεία για να φτάσουμε στο 1941 στην κλασματοποίηση του αίματος και την παραγωγή αλβουμίνης και το 1950 ακολουθεί η παραγωγή των κολλοειδών.
Η χορήγηση υγρών συχνά θεωρείται ο στυλοβάτης της υποστηρικτικής θεραπείας ασθενών της ΜΕΘ. Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις που υποστηρίζουν ότι η υπερφόρτωση έχει άμεση σχέση με την επιδείνωση της λειτουργίας οργάνων, ενώ η στρατηγική περιορισμένης χορήγησης υγρών έχει σχέση με τη μειωμένη παραμονή του ασθενούς στο μηχανικό αερισμό και τη βελτίωση της οξυγόνωσης.1,2
Ο καθημερινός στόχος χορήγησης υγρών είναι η διατήρηση της ομοιοστασίας του οργανισμού, η αποτροπή της υποάρδευσης των ιστών και της εμφάνισης των επιπλοκών. Όπως έλεγε Robert Lewins το 1832 «Η ποσότητα υγρών που χρειάζεται να χορηγήσουμε σε έναν ασθενή φαίνεται να σχετίζεται με την ποσότητα του ορού που έχει χάσει και ο στόχος είναι να φέρουμε τον ασθενή στην φυσιολογική του κατάσταση αναφορικά με τον κυκλοφορούντα όγκο αίματος»
Η χορήγηση υγρών δεν μπορεί να αποτελεί πολιτική των δύο άκρων: φειδωλή χορήγηση- «ξηρή προσέγγιση» ή ασύστολη χορήγηση- «υγρή προσέγγιση». Στη βιβλιογραφία η χορήγηση υγρών ταξινομείται σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με τις ανάγκες των ασθενών: 1. Χορήγηση διατήρησης, 2. Χορήγηση αναπλήρωσης και 3. Χορήγηση αναζωογόνησης. Όμως σύμφωνα με τη μελέτη Acute Dialysis Quality Initiative (ADQI) υπάρχουν 4 φάσεις χορήγησης υγρών, οι οποίες είναι οι εξής:
1. της ΔΙΑΣΩΣΗΣ (περίοδος κατά την οποία υπάρχει αντιμετώπιση με ταχεία χορήγηση υγρών)
2. της ΒΕΛΤΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ (απαιτεί μεγαλύτερη προσοχή στην εκτίμηση των αναγκών σε υγρά
3. της ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗΣ (συντήρηση με προοδευτικά μειούμενη χορήγηση υγρών)
4. της ΑΠΟΚΛΙΜΑΚΩΣΗΣ (τα υγρά πρέπει να αφαιρούνται και να επιτυγχάνεται αρνητικό ισοζύγιο ύδατος)3
Πολλές κλινικές και πειραματικές μελέτες επισημαίνουν και αποδεικνύουν διαφορές στην πρόγνωση και επιβίωση, ανάλογα με τον τρόπο χορήγησης υγρών. Ο Paul E. Marik και συν. μελέτησαν την επίδραση της υπερφόρτωσης στην επιβίωση των ασθενών. Φάνηκε πως η χορήγηση περισσότερων από 5 λίτρων υγρού κατά την πρώτη ημέρα νοσηλείας στη ΜΕΘ σχετίζεται με σημαντικά αυξημένο ποσοστό θνητότητας (40%)4. Σε μια τυχαιοποιημένη μελέτη σε ασθενείς με οξεία πνευμονική βλάβη, η συντηρητική χορήγηση υγρών βελτίωσε την λειτουργία των πνευμόνων και μείωσε τη διάρκεια παραμονής του μηχανικού αερισμού5. Σε άλλη εργασία έχει διαπιστωθεί πως ο περιορισμός υγρών δεν μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο επιπλοκών μετά από διενέργεια σημαντικής κοιλιακής χειρουργικής επέμβασης και δεν φαίνεται να μειώνει την χρονική διάρκεια παραμονής στο νοσοκομείο6.
Ο ρόλος του αιμοδυναμικού monitoring σε ασθενείς της ΜΕΘ είναι πολύ σημαντικός και χρησιμοποιείται με σκοπό την αποκατάσταση του ενδαγγειακού όγκου, την αποφυγή υπερφόρτωσης με υγρά, την βελτιστοποίηση της καρδιακής παροχής και την βελτιστοποίηση της ιστικής οξυγόνωσης. Η επίτευξη της αποτελεσματικής εκτίμησης απαντητικότητας στη χορήγηση υγρών πραγματοποιείται με στατικούς, δυναμικούς ή δυναμικούς αιμοδυναμικούς χειρισμούς7.
Συμπερασματικά, η χορήγηση υγρών πρέπει να είναι στοχευμένη και εξατομικευμένη, ώστε να αποκαθιστά τις απώλειες των υγρών τη χρονική στιγμή που αυτό απαιτείται.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1.Payen D. Back to basic physiological questions and considerationof fluids as drugs. Br J Anaesth 2014; 113: 732-733.
2.Prowle JR, Bellomo R. Fluid administration and the kidney. Curr Opin Crit Care 2010; 16: 332-336
3.Hoste EA, Maitland K, Brudney CS, et al. Four phases of intravenous fluid therapy: a conceptual model. Br J Anaesth 2014; 113: 740-747
4.Paul E. Marik, Walter T. Linde-Zwirble, Edward A. Bittner, Jennifer Sahatjian , Douglas Hansell. Fluid administration in severe sepsis and septic shock, patterns and outcomes:an analysis of a large national database. Intensive Care Med 2017 May;43(5):625-632
5.National Heart, Lung, and Blood Institute Acute Respiratory Distress Syndrome (ARDS) Clinical Trials Network. Comparison of two fluid-management strategies in acute lung injury N Engl J Med . 2006 Jun 15;354(24):2564-75
6.Michael R. Boland , Ayesha Noorani, Kevin Varty , J. Calvin Coffey, Riaz Agha, Stewart R. Walsh. Perioperative Fluid Restriction in Major Abdominal Surgery: Systematic Review and Meta-analysis of Randomized,Clinical Trials. World J Surg (2013) 37:1193–1202
7. .Jalil BA, Cavallazzi R. Predicting fluid responsiveness: A review of literature and a guide for the clinician. AM J EMERG MED 2018;36:2093- 102
       10
         ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΥΓΡΩΝ ΣΤΗ ΜΕΘ: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ Η ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ
Αηδόνη Ζωή
    17
   







































































   15   16   17   18   19