Page 171 - ANAESTHESIA_ABSTRACT_BOOK
P. 171

    e-Posters
SESSION 3
       P71
         ΣΥΝΕΧΗΣ Η ΔΙΑΛΕΙΠΟΥΣΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΔΙΑΛΥΜΑΤΟΣ ΡΟΠΙΒΑΚΑΙΝΗΣ 0.15% ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΚΕΤΟ; ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΔΥΟ ΜΕΘΟΔΩΝ ΕΠΙΣΚΛΗΡΙΔΙΑΣ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ Κωνσταντίνος Σπανόπουλος1, Οφιλία Παπαγιαννοπούλου1, Μαρία Τσιότσιου1, Πολυξένη Ζωγραφίδου1, Γεώργιος Αναγνώστου1, Δέσποινα Γόγαλη1, Δημήτρης Πίνας1, Γεωργία Γρένδα1, Ιωάννης Κουσίδης1, Ιουλία Γρηγορίου1, Γκουτζιομήτρου Ευαγγελία1
1 Γ.Ν.Θεσσαλονίκης «Παπαγεωργίου»
    Εισαγωγή: Η χρήση ενός διαλύματος τοπικού αναισθητικού μαζί με οποιοειδή σε συνεχή έγχυση επισκληριδίως στον τοκετό είναι αμφιλεγόμενη. Θεωρείται από πολλούς ότι παρατείνει χρονικά το δεύτερο στάδιο του τοκετού, αυξάνει τη συχνότητα εμβρυουλκίας καθώς και τη συνολικά χορηγούμενη δόση του φαρμάκου χωρίς όμως να βελτιώνει την αναλγησία σε σύγκριση με τη χρήση του ιδίου διαλύματος σε διαλείπουσες εφάπαξ δόσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Η μελέτη αυτή σχεδιάστηκε έτσι ώστε να συγκρίνει αυτές τις δύο τεχνικές.
Υλικό και Μέθοδος: Στη μελέτη αυτή συμπεριλήφθηκαν 60 επίτοκες, μονότοκες. Η επισκληριδία αναλγησία ξεκίνησε με μια εφάπαξ έγχυση 10ml ροπιβακαίνης 0.1% και στις δύο ομάδες. Η ομάδα Α έλαβε στη συνέχεια ροπιβακαίνη 0.15% με φεντανύλη 2μgr/ml σε συνεχή έγχυση με ρυθμό 10ml/h για όλη τη διάρκεια του τοκετού, ενώ η ομάδα Β λάμβανε την ίδια ωριαία δόση αλλά σε εφάπαξ χορηγήσεις των 5ml ανά 30 min επισκληριδίως. Και οι δύο ομάδες είχαν τη δυνατότητα χορήγησης εφάπαξ επιπλέων δόσεων 5ml του ιδίου διαλύματος (αλλά όχι σε χρονικό διάστημα μικρότερο των 20min ανάμεσα στις επιπλέον δόσεις). Αξιολογήθηκαν η συνολική ποσότητα του τοπικού αναισθητικού που έλαβαν οι επίτοκες, η διάρκεια του 2ου σταδίου και η μέθοδος του τοκετού (υποβοηθούμενος ή μη, ή καισαρική τομή), η κινητική ικανότητα των επιτόκων με τη μέθοδο Bromage και η ένταση του πόνου με την οπτική αναλογική κλίμακα (VAS) ανά 20min.
Αποτελέσματα: Δεν υπήρξαν διαφορές στη διάρκεια του τοκετού (one way ANOVA), στο Bromage score των επιτόκων και στη μέθοδο τοκετού ανάμεσα στις ομάδες (x2 test). Δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική διαφορά στις καταγραφές την έντασης του πόνου ανάμεσα στις ομάδες (two-way ANOVA για επαναλαμβανόμενες μετρήσεις), όμως σε κάποιες μεμονωμένες χρονικές στιγμές η ομάδα A παρουσίασε υψηλότερες τιμές VAS score παρόλο που έλαβε μεγαλύτερη ποσότητα του τοπικού αναισθητικού στο σύνολο σε σχέση με την ομάδα Β (180ml v/s 162ml, p=0.04).
Συμπέρασμα: Η χρήση της διαλείπουσας εφάπαξ υποχρεωτικής έγχυσης αντί της συνεχούς υποχρεωτικής έγχυσης συνοδεύεται από χαμηλότερη συνολική κατανάλωση και κατά διαστήματα ικανοποιητικότερη αντιμετώπιση του πόνου.
 171
   
























































































   169   170   171   172   173