Page 203 - ANAESTHESIA_ABSTRACT_BOOK
P. 203

    e-Posters
SESSION 4
       P103
         ΣΤΟΧΟ-ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΜΕΤΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΗΣ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑΣ ΜΕ ΧΡΗΣΗ ΘΡΟΜΒΟΕΛΑΣΤΟΜΕΤΡΙΑΣ ROTEM, ΣΕ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΥΠΟΒΛΗΘΗΚΕ ΣΕ ΚΟΙΛΙΟΠΕΡΙΝΕΪΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ PENA. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ
Δέσποινα Ιορδανίδου1, Αθανάσιος Μπαμπζέλης1, Ειρήνη Γρουσουζάκου1, Δημήτριος Ζαφειριάδης1, Μιχαήλ Παλάσκας1, Παναγιώτα Μελιτζανά1, Ελένη Κατσίκα1
1 Αναισθησιολογικό Τμήμα , Γ.Ν. Θεσσαλονίκης «Ιπποκράτειο»
    Η ατρησία ορθού είναι μία σπάνια(1/4.500 γεννήσεις) συγγενής ορθοπρωκτική ανωμαλία, κυρίως στα αγόρια. Η ορθοπρωκτοπλαστική κατά Pena (1982) αντικατέστησε την μέχρι τότε εφαρμοζόμενη τεχνική pull through κατά Stephens, λόγω καλύτερου λειτουργικού και αισθητικού αποτελέσματος. Η θρομβοελαστομετρία ROTEM είναι ένα αξιόπιστο monitoring του αιμοστατικού μηχανισμού, καθώς προσφέρει τη δυνατότητα κατευθυνόμενης διαχείρισης της αιμορραγίας σε ενήλικες, ενώ τελευταία προκρίνεται η χρήση και σε παιδιατρικούς ασθενείς, παρά τα ελλιπή βιβλιογραφικά δεδομένα.
Σκοπός: της εργασίας είναι η παρουσίαση παιδιατρικού περιστατικού, που εμφάνισε μείζονα μετεγχειρητική αιμορραγία μετά από κοιλιοπερινεϊκή αποκατάσταση κατά Pena, όπου έγινε στοχοκατευθυνόμενη αντιμετώπιση της αιμορραγίας, μέσω πρώιμης εφαρμογής θρομβοελαστομετρίας ROTEM.
Παρουσίαση περιστατικού: Άρρεν ασθενής 7 ετών, ΒΣ 16kg, πρόσφυγας, προγραμματίστηκε για εκλεκτική κοιλιοπερινεϊκή αποκατάσταση κατά Pena. Από το ιστορικό αναφέρεται τελειόμηνη γέννηση(38w), αναγνώριση ατρησίας ορθού χωρίς άλλες συγγενείς ανωμαλίες, και διενέργεια κολοστομίας την 3η μέρα ζωής. Τον 5ο μήνα επιχειρήθηκε αποκατάσταση κατά Pena, χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα, ενώ ακολούθησαν 4 διορθωτικά χειρουργεία της ορθοπρωκτικής περιοχής. Λόγω διατήρησης των συμπτωμάτων αποφρακτικού ειλεού και στασιμότητας βάρους, κατά την έλευση στη χώρα μας διενεργήθηκε επείγουσα κολοστομία, και προγραμματίστηκε τελική αποκατάσταση της περιοχής κατά Pena με τη χρήση μηχανήματος τονομετρίας περινεϊκών μυών. Λόγω της γενικευμένης αφυδάτωσης υπήρξε δυσκολία ανεύρεσης περιφερικής φλεβικής οδού, οπότε τοποθετήθηκε κεντρική φλεβική οδός και αρτηριακή γραμμή. Διεγχειρητικά ο ασθενής τοποθετήθηκε σε πρηνή θέση, για την παρασκευή της ορθοπρωκτικής περιοχής, και ακολούθως σε ύπτια για την αποκατάσταση της συνέχειας του εντέρου. Ο ασθενής εμφάνισε εξαρχής ελαφρά αιμοδυναμική αστάθεια (MAP~46mmHg) και μεταβολική οξέωση (PH 7,23 - LAC 2,1mmol/L), που αποδόθηκαν στην αφυδάτωση. Χορηγήθηκαν bolus υγρών και τέθηκε σε ινότροπη υποστήριξη Dopamine 8-10μg/ kg/min, που βελτίωσαν παροδικά την αιμοδυναμική εικόνα (MAP 52-56mmHg). Στην εξέλιξη του χειρουργείου διαπιστώθηκε σοβαρή αιμοδυναμική αστάθεια (MAP 38mmHg), τέθηκε σε χορήγηση Noradrenaline (15μg/kg/min), ενώ τα ABGs ανέδειξαν επιδείνωση της μεταβολικής οξέωσης (PH 7,21- LAC 3,1mmol/L) με διατήρηση Hb 11,4g/dl. Λόγω της βαρύτητας της κατάστασης το παιδί οδηγήθηκε στη ΜΕΘ Παίδων. Δύο ώρες αργότερα λάβαμε ειδοποίηση για σοβαρή επιδείνωση της αιμοδυναμικής και αεριομετρικής κατάστασης, παρά την τετραπλή ινότροπη υποστήριξη (Dopamine, Dobutamine, Noradrenaline, Adrenaline), λόγω πιθανής ενεργού αιμορραγίας και πτώσης της Hb έως 6g/dl παρά τη μετάγγιση 2 μονάδων RBC και FFP. Το παιδί οδηγήθηκε στο χειρουργείο υπό τετραπλή ινότροπη αγωγή. Έγινε άμεσα θρομβοελαστομετρία ROTEM. Tο εργαστηριακό αποτέλεσμα του πηκτικού μηχανισμού κατέγραψε INR 1,7, τιμή ινωδογόνου 100mg/dl και PLT 100000. Τo ROTEM μέτρησε EXTEM CT=68, MCF=50, A10=39, και FIBTEM CT=57, MCF=6, A10=6. Από τα ABGs: PH 7,1- Hb 6,3g/dl- LAC 6,6mmol/L. Με βάση τα παραπάνω χορηγήθηκε συμπύκνωμα ινωδογόνου 750mg (50mg/kg), ακολούθως 1 μονάδα RBC, 1 μονάδα FFP και CaCl2. Η αιμορραγία ελέγχθηκε χειρουργικά, και 30min αργότερα το παιδί φάνηκε σταθεροποιημένο αιμοδυναμικά, οπότε μειώθηκαν οι ροές Adrenaline-Noradrenaline. Το νέο ABG έδειξε PH 7,36- Hb 8,0g/dl- LAC 6,0mmol/l. Το ROTEM κατέγραψε σημαντική βελτίωση, με EXTEM CT=60, MCF=60, A10=51, και FIBTEM CT=57, MCF=18, A10=16. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΟΔΗΓΗΘΗΚΕ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΕΘ ΠΑΙΔΩΝ.
Συμπεράσματα: Η χρήση θρομβοελαστομετρίας στους παιδιατρικούς χειρουργικούς ασθενείς ανοίγει νέους ορίζοντες, ιδιαίτερα στη διαχείριση της μείζονας αιμορραγίας και των συνοδών διαταραχών πήξεως, καθώς προσφέρει τη δυνατότητα δυναμικής και στοχευμένης θεραπείας για τη βελτίωση της αιμόστασης, ενώ συμβάλλει στην εξοικονόμηση φαρμάκων και κυρίως παραγώγων αίματος.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Blein S, Paterson N. Pediatric massive Transfusion. British Journal of Anesthesiology - Education 2016; 16(8):269-275.
 203
   





















































































   201   202   203   204   205