Page 21 - ANAESTHESIA_ABSTRACT_BOOK
P. 21

    ΠΕΡΙΛΉΨΕΙΣ ΟΜΙΛΙΏΝ
ΣΥΝΕΔΡΙΑ 5
ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΌΥ ΑΣΘΕΝΌΥΣ
Εισαγωγή: Οι καρδιαγγειακοί ασθενείς, οι οποίοι αποτελούν ένα συνεχώς αυξανόμενο πληθυσμό που υποβάλλεται σε διάφορες επεμβάσεις, απασχολούν την αναισθησιολογική κοινότητα, η οποία αντιμετωπίζει το θέμα της περιεγχειρητικής διαχείρισης της φαρμακευτικής τους αγωγής, ακρογωνιαίο λίθο της οποίας, αποτελούν τα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα. Η ασπιρίνη αποτελεί κύριο κομμάτι της πρόληψης και θεραπείας της οξείας και χρόνιας καρδιαγγειακής νόσου, αφού έχει βρεθεί ότι μειώνει την θνητότητα του εμφράγματος του μυοκαρδίου, των εγκεφαλικών επεισοδίων και της θρόμβωσης των stent μετά από PCI, λόγω της αντιαιμοπεταλιακής της δράσης μέσω του μη αναστρέψιμου αποκλεισμού της COX1, η οποία είναι υπεύθυνη για την παραγωγή TXA2. Η αντιθρομβωτική της δράση εμφανίζεται σε δόσεις 75-100mg/ ημέρα και διατηρείται καθόλη την διάρκεια ζωής των αιμοπεταλίων (7-10 ημέρες) με αργή επαναφορά της λειτουργικότητας κατά 10% περίπου ανα ημέρα λόγω της δημιουργίας νέων αιμοπεταλίων.
Ως θεραπεία, χορηγείται για πρωτογενή πρόληψη (εμφράγματος/ εγκεφαλικού επεισοδίου σε ομάδες υψηλού κινδύνου όπως Σ.Δ., Κ.Μ., άντρες>50 και γυναίκες>60 με οικογενειακό ιστορικό καρδιαγγειακού συμβάματος/Α.Υ./κάπνισμα/δυσλιπιδαιμία/ αλβουμινουρία) ή δευτερογενή πρόληψη (μετά από καρδιαγγειακό σύμβαμα). Η απότομη διακοπή της προκαλεί rebound φαινόμενο με αντιδραστική αύξηση της δραστικότητας TXA2 και μείωση της ινωδόλυσης, που σε συνδιασμό με την προφλεγμονώδη / υπερπηκτική δράση της χειρουργικής επέμβασης, αυξάνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβαμάτων μετεγχειρητικά. Ταχύτερη επαναφορά της λειτουργικότητας των αιμοπεταλίων μετά την διακοπή της ασπιρίνης παρατηρείται σε Σ.Δ., αυξημένο δείκτη μάζας σώματος και θρομβωκυττάρωση λόγω ΜΔΣ.
ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΥΠΟ ΑΝΤΙΑΙΜΟΠΕΤΑΛΙΑΚΗ ΑΓΩΓΗ
Κάθε ασθενής που προσέρχεται για χειρουργείο λαμβάνοντας αντιαιμοπεταλιακή αγωγή πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά και αρκετοί παράγοντες πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν σε σχέση με την συνέχιση ή όχι της θεραπείας, από την κατάλληλη ομάδα γιατρών (αναισθησιολόγο, καρδιολόγο, χειρουργό). Η απόφαση της περιεγχειρητικής φαρμακολογικής διαχείρισης είναι περίπλοκη και οφείλει να υπολογίζει την αναλογία κόστους- όφελους αφού μια πρόωρη διακοπή μπορεί να οδηγήσει σε θρομβώσεις ή η συνέχιση, σε αιμορραγίες. Γενικά, η χορήγηση ασπιρίνης για πρωτογενή πρόληψη μπορεί να διακοπεί προεγχειρητικά, ενώ στην χορήγηση για δευτερογενή πρόληψη θα ζυγίσουμε τον καρδιαγγειακό κίνδυνο για θρόμβωση και τον χειρουργικό κίνδυνο για αιμορραγία.
       13
         «ΠΡΕΠΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΣΠΙΡΙΝΗΣ ΠΕΡΙΕΓΧΕΙΡΗΤΙΚΑ;»
Ε. Δημητρίου
      21
     























































































   19   20   21   22   23