Page 217 - ANAESTHESIA_ABSTRACT_BOOK
P. 217

    e-Posters
SESSION 5
Σκοπός: Η κληρονομική αιμορραγική τηλεαγγειεκτασία ή σύνδρομο Rendu-Osler-Weber συνιστά μια αυτοσωμική επικρατή γενετική ασθένεια με συχνότητα 1:5000-1:8000, η οποία χαρακτηρίζεται από μεγάλη ετερογένεια ως προς την κλινική της εικόνα λόγω των πολλαπλών αγγειακών και βλεννογονικών αλλοιώσεων που προκαλεί σε διάφορους ιστούς και όργανα. Κύριες εκδηλώσεις των αλλοιώσεων είναι αρτηριοφλεβώδεις δυσπλασίες και τηλεαγγειεκτασίες στην ηπατική, πνευμονική και εγκεφαλική κυκλοφορία. Στόχος του παρόντος case report είναι να τονίσει ότι ασθενείς με αυτό το σύνδρομο μπορούν να παρουσιάσουν μια ποικιλία συμπτωμάτων και απαιτούν ιδιαίτερη αναισθησιολογική διαχείριση κατά τη διάρκεια ενός χειρουργείου.
Παρουσίαση Περιστατικού: Στο παρόν case report παρουσιάζεται μια ασθενής 71 ετών, η οποία προσήλθε για προγραμματισμένο χειρουργείο ερευνητικής λαπαροτομίας με διάγνωση όγκου πυέλου. Η ασθενής έπασχε επί 26 χρόνια από το σύνδρομο Rendu-Osler- Weber με συνοδό χρόνια σιδηροπενική αναιμία λόγω υποτροπιαζουσών επιστάξεων, μια διάταση της δεξιάς πνευμονικής αρτηρίας που εντοπίστηκε στην αξονική τομογραφία θώρακος χωρίς ενδείξεις πνευμονικής υπέρτασης από τον καρδιολογικό υπέρηχο και μια πρόσφατη πνευμονία δεξιάς κορυφής πνεύμονα υπό αγωγή σε έδαφος χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας(ΧΑΠ). Η ασθενής υποβλήθηκε σε γενική αναισθησία και το χειρουργείο πραγματοποιήθηκε χωρίς επιπλοκές. Ωστόσο, κατά τη λαρυγγοσκόπηση με τη χρήση βιντεο- λαρυγγοσκοπίου παρατηρήθηκαν και καταγράφηκαν αρκετές αγγειεκτασίες ακόμη και κατά μήκος των φωνητικών χορδών. Οι ήπιοι χειρισμοί, η χρήση μικρού μεγέθους ενδοτραχειακού σωλήνα και το καλό βάθος αναισθησίας συντέλεσαν στην αποφυγή πρόκλησης αιμορραγίας. Η αποσωλήνωση πραγματοποιήθηκε μετά την εγκατάσταση αυτόματης αναπνοής. Δεν έγινε προσπάθεια τοποθέτησης επισκληριδίου καθετήρα καθώς δεν μπορούσε να αποκλεισθεί η ύπαρξη τυχόν δυσπλασιών στον επισκληρίδιο χώρο.
Συμπέρασμα: Η κληρονομική αιμορραγική τηλεαγγειεκτασία αποτελεί μια σπάνια παθολογία και δεν υπάρχουν σαφείς κλινικές κατευθυντήριες οδηγίες για την αναισθησιολογική διαχείριση ασθενών που πάσχουν από αυτή. Ως πολυσυστηματική νόσος απαιτείται εξίσου μια πολυσυστηματική διαχείριση, καθώς εκδηλώσεις της νόσου όπως αναιμία, πνευμονική υπέρταση, αρτηριοφλεβώδεις επικοινωνίες εγκέφαλου, καρδιακή ανεπάρκεια και τηλεαγγειεκτασία βλεννογόνων μπορούν να επιπλέξουν την αναισθησιολογική διαχείριση καθιστώντας τη μια πρόκληση.
       P117
         CASE REPORT: ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ OSLER-WEBER- RENDU
Ζωή Μασούρου1, Ελένη Τομαρά1, Κασσιανή Θεοδωράκη1
1 Α’ Αναισθησιολογική Κλινική, Αρεταίειο Νοσοκομείο, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
     217
   
























































































   215   216   217   218   219