Page 228 - ANAESTHESIA_ABSTRACT_BOOK
P. 228

    e-Posters
SESSION 5
       P128
         ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΕΞΜΕΔΕΤΟΜΙΔΙΝΗΣ ΣΕ ΣΥΝΕΧΗ ΕΝΔΟΦΛΕΒΙΑ ΕΓΧΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΧΝΑ ΤΕΛΙΚΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ
Κωνσταντίνος Σπανόπουλος1, Οφιλία Παπαγιαννοπούλου1, Μαρία Τσιότσιου1, Πολυξένη Ζωγραφίδου1, Γεώργιος Αναγνώστου1, Δέσποινα Γόγαλη1, Δημήτρης Πίνας1, Γεωργία Γρένδα1, Ιωάννης Κουσίδης1, Ιουλία Γρηγορίου1, Γκουτζιομήτρου Ευαγγελία1
1Γ.Ν.Θεσσαλονίκης «Παπαγεωργίου»
    Σκοπός: Στη μελέτη αυτή περιγράφουμε τα αποτελέσματα από την ενδοφλέβια στάγδην χορήγηση της δεξμεδετομιδίνης για την επίτευξη καταστολής στο χειρουργείο, σε ασθενείς με ΧΝΑ τελικού σταδίου.
Υλικό και Μέθοδος: Οι ασθενείς μας ηλικίας 59±16 ετών έλαβαν ενδοφλέβια καταστολή ώστε να υποβληθούν σε επέμβαση δημιουργίας αυτόλογης αρτηριο-φλεβικής επικοινωνίας (Fistula), ώστε να υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση. Κατά την είσοδο τους στο χειρουργείο όλοι οι ασθενείς ετέθησαν σε monitoring με ΗΚΓ, παλμική οξυμετρία (SpO2), έμμεση μέτρηση της αρτηριακής πίεσης (ΑΠ) ανά 3min, καταγραφή της εγκεφαλικής οξυμετρίας (INVOS) και του διφασματικού δείκτη (BIS). Όλοι οι ασθενείς μας αρχικά έλαβαν iv 0,1mg φεντανύλης και μια δόση εφόδου δεξμεδετομιδίνης 0,7μg/kg η οποία χορηγήθηκε στάγδην ενδοφλέβια σε χρονικό διάστημα 10min. Στη συνέχεια έλαβαν σε συνεχή iv έγχυση δεξμεδετομιδίνη με ρυθμό που κυμαίνονταν από 0,2μg/kg/h έως 1μg/kg/h ανάλογα με τις ενδείξεις του δείκτη BIS (οι περιεπεμβατικές τιμές του BIS κυμάνθηκαν μεταξύ 98 και 69) καθώς και ανάλογα με τις ενδείξεις που προέκυπταν από την αξιολόγηση της κλίμακας διέγερσης-καταστολής του Richmond (RASS). Όλοι οι ασθενείς μας υποβάλλονταν σε αυτή την προφορική αξιολόγηση (κλίμακα του Richmond) ανά 10min και αναπροσαρμόζαμε διεγχειρητικά το ρυθμό χορήγησης της δεξμεδετομιδίνης έτσι ώστε η κλίμακα RASS σε αυτούς να κυμαίνεται σε επίπεδα από -1 έως -3 (ασθενείς νωθροί έως μέτρια κατασταλμένοι που ανταποκρίνονται όμως σε λεκτικό ερέθισμα).
Αποτελέσματα: Η αρχική καταγραφή της ΑΠ κατά την είσοδο των ασθενών μας στο χειρουργείο ήταν μέσο όρο 149±22 mmHg, ενώ η χαμηλότερη καταγραφή της περιεγχειρητικά ήταν κατά μέσο όρο 103±15 mmHg. Παράλληλα η χορήγηση της δεξμεδετομιδίνης σε συνεχή iv έγχυση, η οποία αναπροσαρμόζονταν ανάλογα με τις ενδείξεις του δείκτη BIS και της κλίμακας RASS, εξασφάλισε την επιθυμητή καταστολή στην πλειοψηφία των ασθενών μας.
Συμπεράσματα: Η δεξμεδετομιδίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια για την καταστολή ασθενών με ΧΝΑ τελικού σταδίου στο χειρουργείο εξασφαλίζοντας καρδιαγγειακή σταθερότητα παράλληλα με την επιθυμητή καταστολή και μια γρήγορη αφύπνιση κατά το τέλος της επεμβατικής διαδικασίας.
 228
    























































































   226   227   228   229   230