Page 36 - ANAESTHESIA_ABSTRACT_BOOK
P. 36

    ΠΕΡΙΛΉΨΕΙΣ ΟΜΙΛΙΏΝ
ΣΥΝΕΔΡΙΑ 6
ΌΞΥΣ ΚΑΙ ΧΡΌΝΙΌΣ ΠΌΝΌΣ
Ο χρόνιος καλοήθης πόνος ( ΧΠ ) ταλαιπωρεί ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού στις αναπτυγμένες χώρες και είναι ένα συχνό αίτιο επίσκεψης στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών ( ΤΕΠ ).
Οι ασθενείς με ΧΠ αντιπροσωπεύουν το 12-16% του συνόλου των επισκέψεων στα ΤΕΠ, και μάλιστα ένα ποσοστό 7% των ασθενών με ΧΠ επισκέπτονται τα ΤΕΠ αρκετές φορές το χρόνο.
Τα ΤΕΠ παγκοσμίως δέχονται ένα τεράστιο αριθμό ασθενών, με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών. Είναι συχνό φαινόμενο οι μεγάλες καθυστερήσεις στη διαχείριση των περιστατικών, δυσαρέσκεια των ασθενών, και αποχώρηση από τα ΤΕΠ χωρίς αντιμετώπιση. Συνεπώς η μείωση των μη επειγόντων επισκέψεων στα ΤΕΠ είναι πολύ σημαντικός παράγοντας βελτίωσης της λειτουργίας τους. Σε αυτές τις επισκέψεις συγκαταλέγονται και αυτών με ΧΠ.
Από την άλλη, παρά την αυξημένη συχνότητα της παρουσίας τέτοιων ασθενών στα ΤΕΠ η αντιμετώπιση τους είναι πλημμελής. Το προσωπικό των ΤΕΠ έχει κατηγορηθεί ότι υποδοσολογεί σε αναλγητικά και δεν αντιμετωπίζει σωστά τους ασθενείς με ΧΠ.
Τα ΤΕΠ όμως έχουν σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση οξέων καταστάσεων και δεν είναι ο ιδανικός χώρος για τη διαχείριση χρόνιων καταστάσεων .
Οι γιατροί των ΤΕΠ φαίνεται ότι δεν αισθάνονται άνετα όταν αντιμετωπίζουν ασθενείς με ΧΠ. Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς όπου μεσουρανεί το φαινόμενο της « επιδημίας των οπιοειδών» ,είναι εξαιρετικά δύσκολο σε αυτούς τους γιατρούς να διαφοροδιαγνώσουν τους ασθενείς με ΧΠ που πραγματικά αντιμετωπίζουν έξαρση των συμπτωμάτων τους ή απλά πρόκειται για μια παραβατική συμπεριφορά, μια προσπάθεια εξεύρεσης μιας ακόμα δόσης οπιοειδών. Σε μια μελέτη που έγινε ήδη το 1973, από δύο ψυχιάτρους , κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η συμπεριφορά αυτών των ασθενών θα μπορούσε καλύτερα να εκτιμηθεί αν υπήρχε η κατάλληλη εμπειρία . Πολλές μελέτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η αδυναμία εκτίμησης του ΧΠ και των εξάρσεων του, οφείλεται στην έλλειψη εκπαίδευσης στον τομέα αυτό προπτυχιακά αλλά και μεταπτυχιακά, σε ποσοστό που αγγίζει το 50%.
Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για τα χαρακτηριστικά των ασθενών με ΧΠ που έρχονται στα ΤΕΠ. Είναι συνήθως μεσήλικες και πάνω, με ίσο ποσοστό ανδρών-γυναικών. Συνήθως είναι άνεργοι, με πολλά προβλήματα υγείας, και μεγάλη χρήση των πρωτοβάθμιων δομών υγείας και των ΤΕΠ. Σε μια μελέτη που έγινε σε ένα κοινωνικό σύνολο με ΧΠ , βρέθηκε ότι είχαν επισκεφτεί τα ΤΕΠ μέχρι και 20 φορές μέσα σε ένα χρόνο.
Οι ασθενείς με ΧΠ θα προσέλθουν στα ΤΕΠ, εξαιτίας έξαρσης του πόνου, ανεπαρκούς αντιμετώπισής του, επιδείνωσης της ασθένειας ή απλά λόγω απόγνωσης με συνοδό άγχος.
Οι εξάρσεις μπορεί να οφείλονται σε διαταραχές του ύπνου, ψυχολογικό άγχος, κοινωνικά ή επαγγελματικά θέματα, μειωμένη δραστηριότητα, επαναλαμβανόμενες αποτυχημένες θεραπείες, πολύπλοκες θεραπευτικές αγωγές.
Τοπογραφικά, οι πόνοι που συνήθως παρατηρούνται είναι κοιλιακοί, στο θώρακα, κεφαλαλγία και οσφυαλγία. Και ενώ οι ασθενείς που προσέρχονται στα ΤΕΠ θεωρούν τα συμπτώματα τους ιδιαίτερα σοβαρά, από την άλλη αντιλαμβάνονται ότι μπορεί να μην εκληφθούν σαν τέτοια από το προσωπικό των ΤΕΠ.
Στον ασθενή με ΧΠ θα πρέπει να γίνει μια λεπτομερής κλινική εξέταση, ανεξάρτητα από τον αριθμό των προσελεύσεων του στα ΤΕΠ για ΧΠ. Από την πλευρά του θεράποντος , όταν ολοκληρωθεί η κλινική εξέταση και δε διαπιστωθεί κάτι νέο, θα πρέπει να γίνει μια προσπάθεια προσέγγισης του ασθενούς με χαρακτήρα περισσότερο ψυχοκοινωνικό, λαμβάνοντας υπόψη το νοητικό επίπεδο, την οικονομική κατάσταση, το πιθανό ιστορικό κατάθλιψης, κακοποίησης αν υπάρχει. Αυτή βέβαια η προσέγγιση απαιτεί χρόνο , κάτι που δε συνάδει με τον ορισμό των ΤΕΠ. Στη συνέχεια ο θεράπων πρέπει να καθησυχάσει τον ασθενή ότι αυτή η έξαρση του πόνου, ή ότι αυτός/ή αισθάνεται δε σημαίνει επιδείνωση της νόσου του.
Η εκτίμηση του πόνου πρέπει να γίνεται μαζί με την κλινική εξέταση του ασθενούς.
Ένα θέμα που απασχολεί τους γιατρούς των ΤΕΠ είναι αν πρόκειται για χρόνιο πόνο ή αν πρόκειται για άτομο που κάνει κατάχρηση ουσιών , είναι εθισμένο και βρίσκεται σε κατάσταση στέρησης.
Η αντιμετώπιση του ΧΠ περιλαμβάνει την αρχική εκτίμηση και την πολυπαραγοντική φαρμακευτική αγωγή σε συνδυασμό με την ψυχοκοινωνική προσέγγιση. Κατευθυντήριες οδηγίες που κινούνται σε αυτό το επίπεδο έχουν με μεγάλη επιτυχία χρησιμοποιηθεί στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας αλλά φαίνεται ότι έχουν θέση και στα ΤΕΠ.
Στη συνέχεια θα πρέπει να γίνει εκτίμηση του βαθμού του πόνου με τη χρήση ειδικών εργαλείων. Η κλίμακα πόνου από 0-10 χρησιμοποιείται ευρύτατα και στα ΤΕΠ. Θα πρέπει να σημειωθεί μια διαφορά της τάξεως των 2 στα 10 για να γίνει αποδεκτή μια θεραπευτική κίνηση, ή ελάττωση του πόνου κατά 30%.
Μελετώντας τη βιβλιογραφία, θεωρείται πιο λογικό και ρεαλιστικό, να καταλάβει ο ασθενής ότι στόχος δεν είναι η πλήρη ίαση αλλά η αντιμετώπιση του ΧΠ , η ζωή με λιγότερο πόνο.
Σε αυτούς τους ασθενείς θα πρέπει να αξιολογείται και το επίπεδο του άγχους του ασθενούς γιατί είς είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι , και
       19
         Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΜΕ ΧΡΟΝΙΟ ΠΟΝΟ ΣΤΑ ΤΕΠ
Ευγενία Κετικίδου
    36
    










































































   34   35   36   37   38