Page 72 - ANAESTHESIA_ABSTRACT_BOOK
P. 72

    ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΕΣ – ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ
ΥΠΌΨΗΦΙΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΒΡΑΒΕΥΣΗ
Σκοπός: Η ραχιαία αναισθησία θεωρείται σήμερα ως αναισθητική μέθοδος εκλογής στην καισαρική τομή αλλά μπορεί να επιπλακεί από υπόταση, με σοβαρές επιπτώσεις για την επίτοκο και για το νεογνό. Μία από τις δόκιμες τακτικές για την πρόληψη της υπότασης είναι η χορήγηση διαλύματος συνεχούς έγχυσης φαινυλεφρίνης, η οποία όμως μπορεί να οδηγήσει σε μέσω των τασεουποδοχέων επαγόμενη αντανακλαστική βραδυκαρδία της μητέρας, με δυσμενείς επιδράσεις στην καρδιακή παροχή. Σε αυτό το πλαίσιο, έχει προταθεί η χρήση νοραδρεναλίνης, η οποία έχει και ασθενή αγωνιστική δράση στους β-αδρενεργικούς υποδοχείς oπότε ενδεχομένως συνδέεται με μικρότερη τάση για ελάττωση της καρδιακής συχνότητας και της καρδιακής παροχής. Μία άλλη τεχνική που χρησιμοποιείται ευρέως στην πρόληψη της υπότασης είναι η χορήγηση υγρών. Συγκεκριμένα, η συγχορήγηση κολλοειδών έχει αποδειχτεί ότι αποτελεί αποτελεσματική στρατηγική στην πρόληψη της μαιευτικής υπότασης. Ο στόχος αυτής της τυχαιοποιημένης διπλής τυφλής μελέτης ήταν να αναδειχτεί αν η προσθήκη χορήγησης διαλύματος φαινυλεφρίνης ή νοραδρεναλίνης επιπλέον της συγχορήγησης κολλοειδών εξασφαλίζει μεγαλύτερη σταθερότητα της αιμοδυναμικής κατάστασης της επιτόκου και ευνοϊκότερο μεταβολικό profile στο νεογνό, σε σχέση με την απλή συγχορήγηση κολλοειδών κατά τη διάρκεια εκλεκτικής καισαρικής τομής υπό συνδυασμένη υπαραχνοειδή-επισκληρίδιο αναισθησία.
Υλικό & Μέθοδος: 120 επίτοκες τυχαιοποιήθηκαν σε συνεχή έγχυση είτε φαινυλεφρίνης 50 μg/min (ομάδα P) είτε νοραδρεναλίνης 4 μg/ min (oμάδα Ν) είτε placebo (ομάδα C). Τα χορηγούμενα διαλύματα χορηγούνταν με ρυθμό 30 ml/h προς εξασφάλιση της τυφλής φύσης της μελέτης ενώ συγχρόνως και στις τρεις ομάδες έλαβε χώρα συγχορήγηση διαλύματος υδροξυαιθυλάμυλου 10 mL/kg, με έναρξη χορήγησης συγχρόνως με την υπαραχνοειδή έγχυση (τεχνική συγχορήγησης). Πρωτογενές καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν η επίπτωση της υπότασης (SAP<80% της baseline τιμής). Παράλληλα καταγράφτηκαν οι αιμοδυναμικές μεταβλητές της επιτόκου σε συγκεκριμένα χρονικά σημεία με τη χρήση μη επεμβατικής μεθόδου (Εdwards Lifesciences ClearSight System), η επίπτωση αντιδραστικής υπέρτασης, βραδυκαρδίας, η απαίτηση για bolus χορήγηση αγγειοσυσπαστικών παραγόντων καθώς και η οξεοβασική ισορροπία, τα αέρια αίματος και το Αpgar score του νεογνού.
Αποτελέσματα: Η επίπτωση της υπότασης ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα C έναντι της ομάδας P καθώς και στην ομάδα C έναντι της ομάδας Ν (p=0.024 και 0.073, αντίστοιχα). Ο αριθμός των bolus χορηγήσεων αγγειοσυσπαστικού παράγοντα ήταν υψηλότερος στην ομάδα C έναντι της ομάδας P καθώς και στην ομάδα C έναντι της ομάδας Ν (p=0.001 και 0.003, αντίστοιχα). Η επίπτωση της βραδυκαρδίας ήταν υψηλότερη στην ομάδα P έναντι της ομάδας N (p=0.018). H επίπτωση αντιδραστικής υπέρτασης ήταν υψηλότερη στην ομάδα P έναντι της ομάδας Ν καθώς και στην ομάδα P έναντι της ομάδας C (p=0.029 και 0.005, αντίστοιχα). Η ανάγκη για τροποποίηση του ρυθμού έγχυσης ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα P έναντι της ομάδας N καθώς και στην ομάδα P έναντι της ομάδας C (p<0.001 και p=0.002, αντίστοιχα). Το pH του αίματος της ομφαλικής φλέβας ήταν υψηλότερο στις ομάδες N και P έναντι της ομάδας C (p<0.001), το PO2 του αίματος της ομφαλικής φλέβας ήταν υψηλότερο στην ομάδα N έναντι της ομάδας C (p=0.023) ενώ τα επίπεδα γλυκόζης του αίματος της ομφαλικής φλέβας ήταν υψηλότερα στην ομάδα N σε σχέση με την ομάδα C (p=0.025) καθώς και στην ομάδα Ν σε σχέση με την ομάδα P, xωρίς ανάδειξη στατιστικής σημαντικότητας. Aυξημένες αγγειακές αντιστάσεις (SVRI) και αυξημένες τιμές SAP σε συγκεκριμένες χρονικές φάσεις αναδείχτηκαν στην ομάδα P έναντι των άλλων δύο ομάδων ενώ τέλος δεν υπήρξαν διαφορές στα Apgar scores των νεογνών.
Συμπεράσματα: Ο συνδυασμός συνεχούς έγχυσης νοραδρεναλίνης και συγχορήγησης κολλοειδών διαφαίνεται ότι αποτελεί το βέλτιστο τρόπο διαχείρισης καθώς εξασφαλίζει αιμοδυναμική σταθερότητα και ευνοϊκό οξεοβασικό προφίλ του νεογνού κατά τη διάρκεια της καισαρικής τομής, με πλεονεκτήματα και έναντι του συνδυασμού συνεχούς έγχυσης φαινυλεφρίνης-συγχορήγησης κολλοειδών και έναντι της συγχoρήγησης κολλοειδών χωρίς τη συνεχή έγχυση κάποιου αγγειοσυσπαστικού παράγοντα. H υψηλότερη συγκέντρωση γλυκόζης στο εμβρυικό αίμα στην ομάδα N μπορεί να οφείλεται στην επαγόμενη από κατεχολαμίνες διέγερση του μεταβολισμού της γλυκόζης καθώς και σε ελάττωση της απελευθέρωσης ινσουλίνης μέσω διέγερσης των β-υποδοχέων.
       Α3
         Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΙΟΣΥΣΠΑΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΚΟΛΛΟΕΙΔΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΟΤΑΣΗΣ. ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΤΥΧΑΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΜΕΛΕΤΗ
Ζωή Μασούρου1, Κασσιανή Θεοδωράκη1
1 Α Αναισθησιολογική Κλινική, Αρεταίειο Νοσοκομείο, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
    72
    























































































   70   71   72   73   74